Dag 15: Dagje Faro en vlucht terug naar huis

Vanochtend liep om 07.30 uur het wekkertje weer af. Snel uit bed en wassen aankleden om vervolgens de laatste dingen in te pakken. Terwijl Freek de badkamer bezet houdt, haal ik ondertussen de bedden af en verzamel alle handdoeken en deponeer deze in het washok. Indira heeft ondertussen een pot koffie gezet en de koelkast deels leeggehaald met datgene wat we vandaag nog willen meenemen. Water, muffins, chips en nog wat snaaigoed. De rest laten we achter maar zullen Nathalie vragen of dit wel wenselijk is of dat het weggegooid moet worden. Om 10.00 uur komt ze langs om de sleutel in ontvangst te nemen. Stipt op tijd stapt ze binnen. De mannen hebben in de tussentijd de koffers al in de auto gezet. Nathalie blijft nog even gezellig babbelen. Ze vond ons aardig bijgeleerd en vroeg ons of we het naar onze zin hebben gehad. Absoluut. 

Na wat over en weer over het huis te hebben gepraat en aangegeven dat Freek alle planten op het terras water heeft gegeven, gaven we als tip mee dat het handig zou zijn als er licht bij het hek zou zijn zodat we in het donker ook het sleutelgat kunnen vinden. Zij nam de tiptel harteen zou het doorgeven aan de eigenaars.

Na de sleutel te hebben overhandigd en gedag te hebben gezegd, zijn we ingestapt en heeft Fred de navigatie ingesteld op Faro. Eenmaal aangekomen vonden we snel een ondergrondse parkeergarage in het centrum. We parkeren onze auto praktisch bij de ingang/uitgang. Wel zo prettig als je je beseft dat we praktisch alles in de auto moeten achterlaten en we de auto redelijk in het zicht hebben staan en niet in een achteraf donker hoekje van de parkeergarage. Eenmaal buiten blijkt daar vlak tegenover een cafetaria Papaya  die ontbijt & lunch serveert. Eindelijk eieren en pancakes waar iedereen wel trek in had.

Na onze bestelling ging mijn telefoon. Soufiane, wasr we momenteel waren. In Faro om vandaag in te checken op de luchthaven. Souf helemaal blij, want hij wordt gek van de e-mail, WhatsApp en telefoontjes en is blij als ik volgende week zijn administratie weer kan overnemen. Even later wordt ons ontbijt geserveerd. Ziet er geweldig uit maar is genoeg voor de rest van de dag.

Na deze vullende hap gaan we weer aan de wandel op zoek naar de bottenkapel en op zoek naar een brievenbus. Ik loop nl. al 6 dagen te zoeken naar een postkantoor of brievenbus maar deze valt in geen velden of wegen te vinden.  Het postkantoor zou naast de bottenkapel moeten zijn, maar bij aankomst blijkt die gesloten. Veel instanties sluiten hier nl. nog voor de lunch en dus gooien er de kaartjes voir onze kleinkindjes maar in een brievenbus in de hoop dat ze aankomen.

Aan de overkant staat een grote kerk en even twijfelen we of dit de bottenkapel is. Aan niets doet blijken dat er hier op de juiste plek zijn en dus lopen we nog letterlijk een rondje om de kerk om vervolgens binnen navraag te doen. We bleken dus erg op de goede plek te zijn aangekomen. Er zijn nog 8 bottenkapellen in Portugal, waarvan die in Évora de bekendste. Deze kapellen zijn uit noodzaak geboren. Het begon allemaal in de 16e eeuw. In Évora bevonden zich maar liefst 42 kloosterbegraafplaatsen, die veel teveel ruimte in beslag namen en bovendien strategische plaatsen innamen. De monniken bedachten een creatieve, maar lugubere  oplossing voor dit probleem. Ze besloten de doden op te graven en de restanten te gebruiken om hun kapellen mee te decoreren (De bottenkapel in Faro). 

Na afloop zijn we verder gelopen op zoek naar nog een trip maar iedereen is een beetje trip-moe en dus slenteren we nog wat door Faro. Indira en ik nog een souvenir scorend om vervolgens neer te ploffen op een terras. Freek en Fred bestellen een koud biertje en Indira en ik een ijskoude witte Sangria. De heren kijken nu Formule1 op de telefoon om zo de tijd een beetje te doden. 

Omdat het nog lang geen tijd was en we geen uren op dit terras konden blijven zitten, hebben we uiteindelijk maar afgerekend en zijn we terug gekeerd naar de auto waar Indira haar rugzak wilde hebben en haar jas want ja, ze had het koud met 25 graden. 🤣🙈

Daarna hebben we even gekeken waar we hier voor de garage konden betalen, nergens een automaat te bekennen totdat we een bord hebben gevonden en we onze vertaal-app erop los hebben gelaten. Betalen in het hotel om de hoek met cash. Nog een paar uurtjes te gaan. En weer ging onze voetreis door de binnenstad. Veel leegstaande en verpauperde panden. Zonde want je kon zijn dat ze ooit mooi en statig zijn geweest maar nu vol met graffity en dichtgemetseld of dichtgetimmerd.

Onze laatste uurtjes hebben we op het terras van de Irish Salt Bar doorgebracht. Allemaal een drankje en, Indira had haar rugzak bij zich, dus ook een stel kaarten. Lekker gekaart en nog een hamburgermenu besteld en Fred en Freek nog even binnen voetbal gekeken. Zo richting luchthaven om de auto in te leveren en de laatste uurtjes uit te zitten.

Ik hoop dat jullie weer allemaal hebben genoten en wat van Portugal hebben meegekregen. Voor nu bye bye en tot een volgende vakantieblog. 👋🏽