Dag 12: Jeepsafari

Vandaag vroeg op. Ons wekkertje liep 07.30 uur af omdat we om 09.30 uur door de jeep van Portitours zouden worden opgehaald bij locatie Dom Pedro Residence in Vilamoura. Dit adres was ons via WhatsApp doorgegeven omdat het eerder gecommuniceerde pick-up adres op GetYourGuide niet correct zou zijn. 

Met onze duffe hoofden peuzelen we ons ontbijtje op om vervolgens om 08.45 uur stipt te vertrekken. 

Om 09.20 uur stonden we netjes op de afgesproken bestemming en dus app ik Portitours dat we zijn aangekomen op de afgesproken bestemming. Even later krijg ik een reactie terug "Thank you for your confirmation. Have a nice day."

Inmiddels is het 09.35 uur en nog steeds geen chauffeur maar even later gaat mij telefoon. Onze chauffeur aan de lijn met de vraag waar we staan. Hoezo? Dat is ons door de organisatie toch allemaal doorgegeven. Waarom weet onze chauffeur dit dan niet? Dus ik forward hem de app van Portitours met daarin de link naar Google maps en de afgesproken lokatie maar dat kan onze gids niet openen. Dan maar het adres appen. Weer wachten... en wachten.... dus Portitours zelf maar eens gebeld hoe dit nu precies zit. De dame aan de lijn klonk nog erg slaperig maar gaf aan de chauffeur direct te bellen met instructies. Weer wachten... en ik stond net op het punt om 10.10 uur opnieuw met Portitours te bellen toen de jeep kwam aanrijden.  Onze chauffeur stapte uit en begon zich onmiddellijk te verontschuldigen. De navigatie stuurde hem alle kanten op, behalve de goede maar... we hadden vandaag mazzel. We bleken de enigen die hadden geboekt dus we kregen een private tour en hij had alle tijd voor ons.

Hij stelde zich voor als Vitor (ja, je leest het goed. Het is geen typefout maar zijn naam schrijf je zonder C). Hij is geboren in Portugal maar met 6,5 jaar verhuisde hij met zijn ouders naar Bremen, Duitsland. Niet omdat zijn vader persé werk zocht elders, maar omdat Bremen ervaren vissers zocht die daar wilden werken. Als klein jongetje werd hij daar op school geplaatst tussen 28 Duits sprekende kinderen en hij sprak geen woord Duits. Hij heeft zich de eerste 3 jaar heel erg alleen gevoeld en had heimwee terug naar Portugal maar werd zo wel in het diepe gegooid waar hij tot op heden veel profijt van heeft want hij spreekt vloeiend Duits. Na verloop van jaren is hij als volwassen man teruggekeerd en heeft diverse banen gehad. Inmiddels is hij 61 jaar en werkt al een aantal jaren als gids op deze jeepsafari's. Het seizoen is van maart tot en met oktober en daarna is het stil. Zo teert hij in en is dan bezig zijn huis op te knappen, tuin/land te bewerken en nog wat van dat soort klussen. 

Als kletsend rijden we door het Portugese platte land en vertelde hij honderd uit over wat er allemaal te zien valt. Eerst stopte hij bij een verwerkingsbedrijf wat Johannesbroodpit peulvruchten verwerkt tot meel.

Dit product wordt voor tal van producten gebruikt. Van babyvoeding tot gebak enz. Onze rit gaat verder langs sinaasappel boomgaarden. Daar hangt aan iedere boom een plastic fles met het een of andere goedje in de fles waar insecten gek op zijn. Zo worden de bomen niet aangetast en worden deze vrij gehouden van insecten. Je hebt verschillende soorten sinaasappels die of in de lente, zomer, herfst en zelfs in de winter worden geplukt. De sinaasappels die zomers worden geplukt, leveren het meeste geld op omdat de afname door hotels voor de toeristen het meeste is. En verder gaat onze reis. Langs olijfbomen, dadelbomen, granaatappelbomen, kurkbomen enz. 

We rijden deels off road tussen de boomgaarden door. Dan weer steil omhoog om vervolgens weer in een diep gat naar beneden te "vallen". 

Na een wilde rit komen we eindelijk aan in Alte. Dit kleine stadje met zijn geplaveide straatjes, witgekalkte huizen met kleurige kozijnen en ouderwetse schoorstenen straalt een knusse en ongehaaste sfeer uit. Hier heeft de tijd even stil gestaan.

 

Kleine winkeltjes waar de deuren open staan, nodigen uit om even binnen een kijkje te nemen. Leuke winkel gespecialiseerd in aardewerk en andere snuisterijen. Weer verderop een winkel met diverse smaken chocolade maar wij hebben besloten nog even een koffie/verse jus d'orange te drinken en meteen de aangeprezen pastel de nata te proberen. Dit is een typische Portugese lekkernij. Een roomgebakje, bestaande uit een bladerdeegbakje gevuld met zoete custard van eierdooiers. Ze worden vaak geserveerd met kaneel of poedersuiker. Erg lekker!

Even later stappen we weer in de jeep en verder gaat onze trip. Dit keer door een dorpje wat maar uit een paar huizen bestaat en een straat waar amper één auto door kan met op de muur diverse muurschilderingen. Erg knap gedaan. Op de vraag hoe het komt dat hier zoveel huizen leeg staan antwoordt Vitor dat de jeugd steeds meer wegtrekt naar de grote stad en de oudjes achterblijven. Hierdoor staan veel woningen leeg tot soms volledige "goast towns". 

Na nog wat te hebben gereden stopt onze gids plots bij een riviertje, de Praia Fluvial de Alte. De Portugesen kwamen hier vroeger water halen en de vrouwen wasten hier hun kleding. Ook staan hier nog oude Singer trap-naaimachines waar vrouwen kleding (ver)maakten. Nu staan ze er verlaten en dik in het stof bij.

Vandaag de dag is de rivier een plaatselijke trekpleister waar veel mensen verfrissing zoeken in het koude en heldere water. 

Fred en Freek durven het aan en zakken langzaam maar zeker steeds verder het ijskoude water in. Indira en ik kijken dapper toe (wij maken de foto's wel voor later). 😂🥶 Ook hier krijgen we alle tijd en kunnen we zelf bepalen wanneer we verder willen.

Eenmaal aan de kant gekropen, afgedroogd en aangekleed, zetten we onze rit weer voort. We krijgen nu uitleg hoe kurk gewonnen wordt en het verschil tussen echt kurk en granulaat kurk.

De eerste 25 jaar is een kurkboom niet te gebruiken. Daarna kan een deel van de barst gepeld worden tot op zekere hoogte. De boom wordt vervolgens gemerkt met een jaartal bijv. 5 (van 2025) en de letters van de familie wie de kurkboom bezit (bijv. 5 FH). Dan heeft de boom vervolgens 9 jaar nodig om weer te herstellen. De kurkboer kan dus in 2034 de boom weer pellen.

Een kurkboom leeft gemiddeld 300 jaar. Je plukt er dus lang "de vruchten van" zei Vitor. Dus Indira dacht nog "vruchten... van een kurkboom?" Ze wilde nog vragen welke vrucht, maar dacht "laat maar".

Vitor stopte bij een van de kurkbomen, stak zijn hand buiten het raam en riep "look, here is a fruit from the corktree". en plukte een blaadje. Hierna duwde hij de "vrucht" in de hand van Fred die het weer overhandigde in de hand van Indira die gretig toekeek naar wat zij nu kreeg aangerijkt. Het bleek een "champagne kurk" 🤣🤣🤣 De grap ging erin met boter en suiker.

Inmiddels liep het tegen enen en Vitor gaf aan dat onze volgende stop een restaurantje zou zijn waar we zouden lunchen. Een grote zaal met lange rijen tafels allemaal netjes gedekt. Glazen ondersteboven en 2 kannen waarvan 1 met water en de ander met een licht aftreksel van fanta maar dan minder zoet. De lunch was heerlijk en goed verzorgd met een groentensoep vooraf, brood, een salade van tomaat (zoveel lekkerder dan in Nederland), ui en sla en een grote schaal met stukken piri piri kip werd binnengebracht vergezeld met de nodige friet. Na afloop nog een schaal met stukken Galia meloen. Alles weer vergezeld met rode of witte wijn van het huis.

Na de lunch reden we richting een afgelegen boerderij waar het oude boeren stel nog zelf honing maken en verkopen. Ook wordt hier Medronho gestookt in 2 varianten. Medronho is een gedestilleerd drank, gemaakt van de vruchten van de aardbeiboom. Het is net vuurwater en bevat 45% alcohol. Iedereen kreeg een slok in een borrelglaasje aangeboden en deze moesten we in een teug achterover gooien. Ik kan niet zeggen dat ik het lekker vond, maar Indira vond het niet te zuipen. Je voelt het goedje zo naar beneden zakken. Vervolgens kregen we een andere vorm van Medronho ingeschonken.  Dit keer gemengd met honing, kaneel, citrus en diverse kruiden en die was veel beter te drinken met "maar" 25% alcohol. Deze drank wordt vooral in de Alentejo en Algarve geschonken. Na nog een klein potje honing te hebben gekocht (6 euro) en de centjes in een kistje te hebben gedaan vertelde Vitor dat dit het einde van onze tour was. Hij zou ons nu terugrijden naar het beginpunt en ons eventueel bij onze auto afzetten. Zo gezegd, zo gedaan en zo stonden we rond 17.00 uur weer bij onze auto.

We hebben onze gids nog heel hartelijk bedankt voor de gezellige en leerzame dag en zijn na het afscheid vervolgens nog even boodschappen gaan doen in Loulé.

Eenmaal thuisgekomen hebben we nog even een duik genomen in onze privé Pool en daarna alle stof van die dag van ons afgespoeld.

Vanavond thuis gegeten. De eieren moesten immers op. Indira heeft voor een ieder brood met omelet gemaakt en de mannen hebben deze voor de TV opgepeuzeld tijdens een wedstrijd Ajax - Inter Milaan. 

Morgenmiddag hebben we een laatste uitje. Dit keer een lunch op een wijngaard. Wat nasr nou....

Leve La dolce vita!